Mijn Account

Deel 2 : Als vluchteling ben je tegelijkertijd niks én héél veel waard

Interview : Deel 2 : Als vluchteling ben je tegelijkertijd niks én héél veel waard

Alex van MijnGistel ging samen met buddy Els Viaene op bezoek bij haar Arabische familie in Gistel. Deze bijzondere ervaring heeft Alex neergeschreven in een 3-delig verhaal over Buddywerking en de familie Al janabi. Dit is het tweede deel van het verhaal.

Het eerste deel kun je hier lezen.

Als vluchteling ben je tegelijkertijd niks én héél veel waard

De familie Al janabi behoort tot de Soennietische meerderheid, doch na de afzetting van Sadam (Soenniet) is het vluchten naar een veilige schuilplaats niet bezet door Sjiieten hun enige kans op overleven. De daaropvolgende jaren leeft de vrouw Sumjah met kindjes ondergedoken in eigen land in door Soennieten beschermde steden. Samir gaat via geheime routes naar Syrië en Turkije om te werken in povere omstandigheden en keert geregeld terug om aan zijn echtgenote de verdiende centen te kunnen afgeven, veelal op risico van eigen leven.

Na 10 jaar en intussen met drie kinderen besluiten Samir en Sumjah ten einde raad om definitief het land te verlaten en richting 'Fort Veilig Europa' te trekken. Hun tussenstop is een immens vluchtelingenkamp in Turkije. Daar is de toestand afschuwelijk maar relatief veilig. Samir vertrekt eerst als bootvluchteling richting Griekenland om op verkenning te gaan. De boottocht eindigt al snel in het koude zeewater. De smokkelaars snijden een kerf in de rubberboot om de overlevenden een tweede overtocht te kunnen verkopen. Als vluchteling ben je tegelijkertijd niks én héél veel waard. Het is maar hoe je het bekijkt…

Samir trekt door de Balkan via auto, vrachtwagen, trein. Alleen of in groep. Onder dominantie van smokkelaars of op eigen houtje op de dool…

Het oorspronkelijk doel was om Noorwegen te bereiken. Daar woont immers verre familie die al gevlucht is midden jaren negentig.

Samir wordt in de verkeerde vrachtwagen verstopt en komt in West-Europa terecht. Met een groep medevluchtelingen nemen ze het besluit om naar Brussel te trekken. De geruchten gaan dat je daar kan opgevangen worden en dat je gezin kan volgen indien je uit een oorlogsgebied komt waarnaar terugkeren niet mogelijk is. In het 'Petit Chateau' ('t Klein Kasteeltje) doet Samir zijn aanvraag tot statuut van erkend vluchteling. Zijn vrouw Sumjah beschrijft een vorm van streng regime maar voor Samir is alles beter dan de geleden wreedheden in het thuisland en de ontberingen tijdens de vlucht op weg naar hier…

Na vele procedures en 'welles- nietes' komt het verdict: Samir kan op termijn met vrouw en kinderen herenigd worden. Op dat moment was vrouw met kinderen al onderweg. Sumjah kent maar al te goed de uitdrukking 'slapen met één oog open'. Van kamp naar kamp met een klein meisje en twee knaapjes aan haar zij. Geweld en misbruik zag ze dagelijks in de vluchtelingenkampen. Aan vele grensposten werden ze gepest, ondervraagd, gediscrimineerd en tenslotte de grens overgezet 'om ervan af te zijn'.

In februari 2016 is Samir terug samen met zijn gezin na bijna een jaar van elkaar te zijn gescheiden. Als gezin krijgen ze eerst een appartement toegewezen in Oostende en tenslotte in Gistel. Het gezin ziet de toekomst rooskleurig. Samir werkt nu als chauffeur bij de kringloopwinkel te Oostende en krijgt binnenkort een opleiding tot heftruckchauffeur en misschien zelfs een opleiding rijbewijs C en D. Kinderspel voor een buschauffeur destijds in zijn geboorteland. Mama volgt Nederlandse taalles en daaropvolgend een opleiding personenverzorging. Sumjah leert snel. Niet verwonderlijk voor een vrouw met een Iraaks universitair diploma economie op zak.

Omstreeks 17u30 komt vader Samir thuis. De beide jongens zijn enthousiast omdat papa arriveert. Het oogcontact tussen Samir en Sumjah is magisch. In een fractie van een seconde is een samenvatting van de twee voorgaande uren geseind via één blik. Wat dit koppel al heeft moeten doorstaan is voor velen van ons niet te vatten. Sumjah doet verder haar verhaal. Zij is haar emoties de baas. Samir echter niet. Het verleden blijkt voor hem te moeilijk om op te rakelen. Ook de kinderen willen niet meer spreken over het verleden.

De toekomst kan nooit slechter zijn dan het verleden, besluit buddy Els en ze probeert de positieve sfeer er terug in te krijgen. Ze begint over haar avonturen met Samir toen ze hem moest begeleiden om zijn Europees rijbewijs te behalen. In deze drie maanden lange begeleiding is zij in contact gekomen met een cultuur en een wereld die haar totaal vreemd waren. Hij leerde haar blik te verruimen. Zij bracht hem de Vlaamse cultuur via de verkeerscode bij…

Vorig jaar deden Samir en de kinderen mee aan de Godelieveprocessie. Ook dit jaar zullen ze van de partij zijn. Religie beleven kan in de moskee te Oostende, maar als papa moe thuis komt van werken wordt thuis gebeden.

Samir telt intussen 38 jaar. Zijn vrouw is 4 jaar jonger. Hun droom is bijna precies dezelfde als van vele Vlaamse gezinnen: vast werk, een eigen huis met tuintje, kinderen laten studeren en een auto. Het verschil is hun bijkomende wens om ook West-Vloams te kunnen spreken zoals ze hier doen in Gistel.

Het derde deel kun je donderdag (21/03) lezen.

Reacties (0)

Er zijn nog geen reacties op dit nieuwsbericht gevonden. Wees de eerste!

Plaats een reactie

Succes! Je reactie is geplaatst. Bedankt!

Fout! Sorry, er is een fout opgetreden. Probeer opnieuw!

Antwoorden op

GistelMail

Wil je op de hoogte blijven en elke maandag een nieuwsbrief ontvangen met alle nieuwtjes van de voorbije week in Gistel?